;)
|
|
|
Zobaczymy także dzieła ukazujące ulubione motywy artysty: corridę, gołąbka pokoju, tematykę cyrkową oraz kilka portretów towarzyszek życia, np. portret Jacqueline Roque, którą Picasso poznał gdy miał 62 lata (Jacqueline miała wówczas 20 lat).
Talent Picassa odkrył jego ojciec, który był znakomitym rysownikiem. Następnie kształcił się w Hiszpanii, później w Paryżu (1900-1902), gdzie znaczny wpływ na jego twórczość miało zetknięcie z postimpresjonistami oraz Henrim de Toulouse-Lautrekiem. Prace Picassa z lat 1901-1904 określa się jako okres niebieski. Były to dzieła utrzymane w kolorycie melancholijnym, ukazujące tematykę i postaci osób biednych (Życie, Stary gitarzysta, Dwie siostry, Prasowaczka). Jego pracownia mieściła się przy ulicy La Boètie.
Po tym okresie twórczość Picassa weszła w okres różowy, między innymi sceny z życia cyrkowców (Dziewczyna na kuli, Kuglarze, Toaleta, Rodzina arlekina).
Od roku 1907 Picasso pod wpływem Paula Cézanne'a oraz sztuki iberyjskiej i afrykańskiej rozpoczął twórcze eksperymenty z geometryzacją i uproszczeniem formy, które dały początek kubizmowi (Panny z Avignon, Portret Gertrudy Stein). W dalszym okresie po współpracy z Georges’em Brakiem skrystalizowały się zasady kubizmu analitycznego, hermetycznego i syntetycznego.
Twórczość Henri'ego Matisse'a zobrazuje cykl prac, które artysta wykonał dla 35 i 36 numeru wydawnictwa „Verve". Było to czasopismo artystyczno-kulturalne wydawane w Paryżu w latach 1937-1960, którego twórcy postanowili stworzyć najpiękniejsze i najbardziej ekskluzywne czasopismo na świecie. Do każdego numeru dodawali oryginały prac różnych artystów, którzy z czasem stali się bardzo znani. Dzisiaj ich prace są poszukiwane i cenione na rynku sztuki. Matisse zaprojektował okładkę do tego podwójnego numeru, który w całości został poświęcony ostatnim latom jego twórczości. Na potrzeby tego numeru osobiście nadzorował tworzenie litografii swoich ostatnich prac, które zostały dołączone do czasopisma. Na wystawie prezentowane są także litografie jego słynnych wycinanek, tzw. „Błękitne akty" - jedne z najbardziej rozpoznawanych dzieł tego francuskiego artysty.
Większość prezentowanych na wystawie prac Juana Miró pochodzi z „LITOGRAPHU". Był to sześciotomowy wykaz wszystkich litografii jakie wykonał malarz. Miró i wydawcy zależało na tym, żeby ten opis był czymś wyjątkowym i postanowili wydać jego ekskluzywną edycję. Do niej właśnie Miró dodał kilkadziesiąt własnych litografii. Wszystkie te litografie będzie można obejrzeć na wystawie w Pałacu Książęcym.
Styl Miró krystalizuje się z początkiem lat 30. XX wieku. Składają się nań żywe kolory połączone z uproszczonymi formami, kojarzącymi się z rysunkami pięcioletniego dziecka. Jego sztuka włącza elementy folkloru katalońskiego. Sam Miró lubi porównywać ją do poezji. W licznych pismach i wywiadach z tego okresu wyraża on pogardę dla konwencjonalnych metod malarskich i mówi o swym pragnieniu „zabicia”, „zamordowania” lub „zgwałcenia” ich, aby oddać przysługę bardziej współczesnym środkom ekspresji. André Breton – twórca surrealizmu i jeden spośród jego bardziej radykalnych teoretyków – nazywa Miró „najbardziej surrealistycznym spośród nas wszystkich”. W tych czasach Miró zyskuje sławę i zaczyna być rozpoznawalny poza granicami Francji.
Otwarcie wystawy 5 kwietnia 2008 r.
Czynna: od poniedziałku do piątku w godz. 10:00-18:00
w soboty i w niedziele w godz. 12:00-18:00
Cena biletu: ulgowy - 2zł, normalny – 5zł.
Zamknięcie wystawy 11 maja 2008 r.
Zródła: UM Zagan, Wikipedia
dodał: admin | źródło: UM Żagań
